.انگار خودم نیستم.نمی دونم یک حال عجیب

و قریب – انگار روحم از بدنم جدا شده و داره جسمم رو نگاه میکنه.

یا شاید هم یک هوا از بدنم جلو تر می ره- تا به حال اینطوری نشده

بودم. انگار صدام رو نمی شنوم اما تو موخم می ره .بعضی یاشم

نمی ره. شاید خودم نیستم شاید هم هستم.شاید همونی ام که

باید باشم.و شاید هم نه برعکس. با نوشتن آزاد می شم.راحت می شم.

نشون می دم که هنوز هستم و من یعنی فاطمه ای با این نوع خصوصیات

و غیره هم و جود داره.این منم .منی که باید هدفش رو دنبال بگیره و به اونی

که می خواد برسه –فقط باید که بخوام –اکه بخوام می تونم بترکونم –البته

این به تغبیر خودمه.تا ببینم در بعد چی میشه .بعضی وقت ها یک چیز هایی

می بینم و می شنوم که انگار نباید نه ببینم و نه بشنوم.و با نوشتن بعضی یا

شو دور می کنم با کلمه من –آزاد-آرامش-قلب-گل سرخ-زیبایی-محبت

و خداوند و...... من شادم.همین و بس – پس غم و غصه یک بهانه است.

همیشه یک راه حلی است.

برای هم دعا کنیم تا از این امتحانات سر بلند بیرون بیاییم.

من بر بالین نرم و زیبای فرشته ای با گل رزی در دستانم آرام خفته ام

و با بوییدن آن گل رز دیکر به هیچ غمی فکر نمی کنم.