شکاف بزرگی برروی آن وپاشیدن خون قلبم وآرام تپیدن قلبم.

چه کسی صدای من را می شنود .هیچ کس...

چه کسی با نگاهش من را کمک می کند .هیچ کس...

همه در خاموشی محض.

می خواهم فریاد ی زنم اما کیست که آن را بشنود.

زمین نفس میکشد.صدای قلبم به گوشم می رسد.

نفسم.... نفس نفس زنان و با ترس قدم میگذارم به جلو.

آسمان عجیب شده.

انقدر به من نگاه نکن.

دنیا.

تو دیکه دس از سر من بردار.

دیکه نمیشه آروم نوشت باید داد زد.

دیکه صبرم طاق شده.اما باز هم شعارم یادم نرفته که برای هر کاری راه

چاره ای هم هست.باغ دلم بازهم میوه می دهد.

پس نا امیدی یک بهانه است.من دوباره میتوانم خودم باشم.

همان آدم که بودم. خدایا با تمام وجودم که از توست دوستت دارم.

خودت کمکم گن چون فقط تو میفهمی که من چی میکم.